Op 21 maart 2025 werd ons huis in Nederland verkocht, met oplevering op 1 mei. Na achttien jaar wonen betekent dat meer dan een handtekening onder een koopcontract: alles wat je in die jaren hebt verzameld, moet ineens ergens naartoe. Wij verhuisden naar Corridonia in Le Marche, waar we ons eigen huis hadden gekocht. Op papier was het plan overzichtelijk: huis leegmaken, inpakken en naar Italië rijden. In de praktijk bleek het een stuk ingewikkelder.
Een verhuizing naar Italië begint ruim vóór vertrek
De weken voor de oplevering stonden in het teken van opruimen. Er kwam een afvalcontainer van tien kuub voor de deur, we reden vaste ritjes naar de kringloop en het aantal dozen groeide elke dag. Een internationale verhuizing vraagt om andere keuzes dan een verhuizing binnen Nederland. Wat gaat mee naar Italië, wat kan weg en wat verkoop je beter hier? En hoeveel ruimte heb je straks echt nodig? Wat we vooral hebben onderschat, is hoeveel spullen een huishouden in achttien jaar verzamelt.
Met Pasen kwamen familie, vrienden en kinderen helpen. De container zat tot de nok vol, en toch paste niet alles. Het verhuisbedrijf dacht mee en bracht op derde Paasdag een extra bak. Ons bed lag toen al in de container, dus de laatste nachten in Nederland sliepen we op een luchtbed.
Onze les: begin eerder met selecteren dan met inpakken. Spullen in Nederland wegdoen is goedkoper en eenvoudiger dan ze helemaal mee te nemen naar Italië.
Tijdelijk wonen en de voorbereiding voor de dieren
Vanaf 28 april woonden we tijdelijk in een vakantiewoning bij Epe. Ons huis was leeg en verkocht, maar de reis naar Italië moest nog beginnen.
Ook voor onze hond Blue en onze katten Guus en Suus vroeg de verhuizing voorbereiding. De dierenarts controleerde hun vaccinaties, en voor de reis waren extra inentingen nodig. De katten moesten in die weken binnen blijven. Niet hun favoriete bezigheid, maar zo voorkwamen we dat ze vlak voor vertrek zouden verdwijnen. Verhuis je met huisdieren, ga dan niet pas vlak voor vertrek naar de dierenarts, maar kijk ruim van tevoren welke vaccinaties en documenten nodig zijn voor jouw dieren en je reisroute.
25 uur rijden naar Le Marche
Op 22 mei 2025 vertrokken we. Het grootste deel van onze inboedel was al onderweg in twee containers. De rest ging mee in de Volvo en een aanhanger met huif, en onze zoon en een vriend reden mee in de Alfa Romeo Duetto.
Zonder oponthoud is het ongeveer zestien uur rijden naar Corridonia. We kozen ervoor om in één keer door te rijden en elke twee uur van chauffeur te wisselen, vooral vanwege de dieren. Een hotel waar je met twee katten en een hond terechtkunt, is lastig te vinden, en een nacht in een onbekende kamer betekent voor dieren vooral extra stress. De katten reisden elk in een eigen bench op de achterbank, met een kalmerend middel van de dierenarts, en Blue lag ernaast.
Waarom we via Oostenrijk reden
De kortste route naar Le Marche loopt via Zwitserland en het Comomeer. Wij kozen voor Oostenrijk. Zwitserland ligt buiten de EU, en met een volgeladen auto en aanhanger wilden we niet het risico lopen dat we bij een grenscontrole alles moesten uitpakken.
Onderweg merkten we hoeveel tijd rijden met een aanhanger kost. Onze aanhanger was zwaar beladen en het heuvel- en berglandschap vraagt veel van zo'n combinatie. 's Nachts reden we over de Fernpass, en vroeg in de ochtend dronken we net over de Italiaanse grens onze eerste espresso met cornetto. Na 25 uur kwamen we op 23 mei aan in Corridonia.
Achteraf begrepen we ook waarom je in Italië zo weinig auto's met een grote aanhanger ziet. In dit deel van het land zijn de wegen vaak smal en steil. Voor vervoer zie je daarom vooral kleine vrachtwagens of de wendbare Piaggio, en die passen veel beter bij de Italiaanse wegen en hellingen dan een auto met een flinke aanhanger.
De laatste helling naar ons huis
Ons huis ligt op een heuvel. Bij eerdere bezoeken vonden we dat vooral charmant, maar met een volle aanhanger erachter was diezelfde heuvel een stuk minder romantisch. Net onder de top kwamen we tot stilstand en trok de aanhanger de auto terug. Olaf liet de combinatie heel langzaam achteruit de berg af zakken. Omdat de weg in een lus loopt, konden we het via de andere kant opnieuw proberen, en toen lukte het wel.
Een toegangsweg die met een personenauto geen probleem is, kan met een aanhanger of verhuiswagen een heel ander verhaal zijn. Kijk dus niet alleen naar de bestemming, maar ook naar de laatste kilometers, zeker als je huis op een heuvel ligt.
Kan een verhuiswagen hier eigenlijk wel komen?
Kort na aankomst belde de vrachtwagenchauffeur. Hij reed al in de buurt van Ancona, een dag eerder dan verwacht. We spraken af dat hij zaterdag zou lossen, wanneer ook de helpers er waren. Eerst wilde hij wel zien of hij met zijn combinatie bij ons huis kon komen en op het terrein kon draaien. Olaf reed de route met hem, en het bleek te kunnen.
Het lijkt een detail, maar bij een huis in de Italiaanse heuvels hoort de bereikbaarheid bij de planning van je verhuizing. Smalle wegen, steile hellingen, scherpe bochten en weinig ruimte om te draaien zijn hier heel gewoon.
De eerste boodschappen voor de verhuisploeg
Omdat de verhuisploeg de volgende ochtend zou komen, moesten we nog boodschappen doen. In Loro Piceno vonden we een winkel die zelf pasta maakt, waar we verse lasagne en ravioli kochten. Bij wijnhuis Saputi waren ze bezig met de voorbereidingen voor Cantine Aperte, het weekend waarin wijnhuizen in de regio hun deuren openen voor bezoekers. We kregen een kleine proeverij en namen wijn mee voor de lunch. 's Avonds aten we in Corridonia pizza uit een houtgestookte oven, onze eerste avond in Italië.
24 mei: twee containers worden één huis
De verhuiswagen stond zaterdag om kwart over acht voor de deur, drie kwartier eerder dan afgesproken. Eerst kwam de extra bak met de spullen die niet meer in de container hadden gepast. Daarna ging het rolluik van de grote container omhoog, en de eerste spullen vielen er meteen uit.
Ons huis was nog casco. Om structuur in de chaos te brengen, hadden we op de muren briefjes geplakt met keuken, slaapkamer en woonkamer, zodat elke doos direct een bestemming had. Het zwaarste stuk was een bok met drie natuurstenen tafelbladen. Met balkjes, overleg en wat menselijk tegenwicht kwam ook die zonder schade op zijn plek. Na vier uur stond onze complete inboedel binnen.
Een lunch op de barbecue
De lunch hadden we goed voorbereid: verse lasagne, wijn van Saputi en een huis vol helpers. Alleen hadden we niet bedacht dat ons casco huis nog nauwelijks was aangesloten. Er werkte maar één elektrische groep, en de oven liet meteen de stoppen doorslaan. De lasagne ging dus op de barbecue. Misschien werd het daardoor wel een betere lunch dan gepland, met uitzicht op de bergen, wijn uit de streek en vrienden om ons heen. Op dat moment voelde het voor het eerst echt: we waren verhuisd naar Italië.
De eerste dagen: wat je pas merkt als je er woont
De dagen daarna kwamen de praktische zaken. Starlink zou volgens ons een kwestie zijn van stekker erin en schotel neerzetten. We hadden inderdaad wifi, alleen geen internet.
Ook over het water waren we niet zeker, want in een casco huis weet je niet vanzelf wat al is aangesloten. De zwager van de vorige eigenaar, die bij de bouw betrokken was, kon bevestigen dat er stromend water was en op verschillende plekken een afvoer. Voor de wasmachine moesten we nog aansluitingen regelen. Een loodgieter die we op internet hadden gevonden, bleek op het opgegeven adres niet te bestaan, en ook het volgende adres was niet te vinden. Uiteindelijk kwamen we bij een bouwmarkt terecht. Daar vonden we niet alleen wat we nodig hadden, maar kregen we ook het telefoonnummer van een bedrijf dat sleuven freest voor vloerverwarming.
In Italië werkt niet alles via e-mail
Vanuit Nederland hadden we verschillende bedrijven gemaild, en veel reactie kwam er niet. Hier merkten we dat het anders werkt: even bellen, langsgaan, iemand kennen die iemand kent, een telefoonnummer meekrijgen bij de bouwmarkt of een praatje maken in de lokale bar. Dat bleek veel effectiever dan nog een e-mail sturen. Ga je in Italië een huis kopen of verbouwen, dan is dat een belangrijke omschakeling. Persoonlijk contact en een lokaal netwerk zijn minstens zo belangrijk als online zoeken, en eerlijk gezegd is dat ook een van de leuke kanten van wonen hier.
Het bericht van de makelaar
Op maandag 26 mei mailde onze makelaar dat de woonvergunning voor het bijgebouw rond was. Daardoor kon de overdracht veel eerder plaatsvinden dan op de geplande 1 december, en binnen een paar uur stond de afspraak: 11 juni 2025.
Een week na ons vertrek uit Nederland zaten we dus op ons eigen terrein in Le Marche. De katten konden weer naar buiten, de dozen stonden binnen en we hadden een datum bij de notaris. Een vriend die ons hielp, vatte het het beste samen: "Jullie hebben gewoon je eigen berg." Zo voelde het ook, niet als het einde van een verhuizing, maar als het begin van een nieuw leven in Italië.
- Eerder beginnen met opruimen, want achttien jaar spullen is meer dan je denkt.
- Meer tijd rekenen voor rijden met een aanhanger, zeker door heuvels en bergen.
- De laatste kilometers naar het huis vooraf controleren met de verhuiswagen.
- De makelaar vragen om te helpen met het overzetten van de aansluitingen voor elektriciteit en water op onze naam. Het helpt enorm als de vorige eigenaar je de laatste rekening geeft: daarop staan de aansluitnummers die je nodig hebt.
- Minder vertrouwen op e-mail en meer bellen of langsgaan.
- Op tijd naar de lokale bar gaan om in contact te komen met mensen uit de bouw. Vooraf op internet zoeken heeft weinig zin.
- Voor de huisdieren ruim op tijd beginnen met vaccinaties en documenten.
Een verhuizing naar Italië is niet alleen een logistieke operatie. Je verhuist ook naar een andere manier van leven en werken, en dat ontdek je pas echt als je er bent.
Veelgestelde vragen
Hoe lang rijd je van Nederland naar Le Marche?
Zonder stops ongeveer zestien uur. Met een zwaar beladen aanhanger, huisdieren en chauffeurswissels deden wij er 25 uur over.
Kun je met een verhuisaanhanger beter via Zwitserland of via Oostenrijk naar Italië rijden?
De route via Zwitserland en het Comomeer is korter. Zwitserland ligt alleen buiten de EU, waardoor je bij de grens gecontroleerd kunt worden op wat je meeneemt. Met een volle aanhanger kozen wij daarom voor de route via Oostenrijk, die binnen de EU blijft.
Wat heb je nodig om met je hond of kat naar Italië te verhuizen?
Binnen de EU heeft je hond of kat een chip, een Europees dierenpaspoort en een geldige vaccinatie tegen hondsdolheid nodig. Ga ruim op tijd naar de dierenarts: na een eerste vaccinatie tegen hondsdolheid moet je 21 dagen wachten voordat je mag reizen.
Kan een verhuiswagen bij een huis in de Italiaanse heuvels komen?
Niet altijd. Smalle, steile wegen en weinig draairuimte zijn heel gewoon. Laat de chauffeur de route en het terrein vooraf bekijken, zoals onze chauffeur deed.
Hoe vind je in Italië een loodgieter of aannemer?
Vooral via-via. Mailen levert weinig op. Bellen, langsgaan en vragen bij de lokale bouwmarkt of in de lokale bar werkten voor ons veel beter.
Zelf naar Le Marche?
Wij hebben de verhuizing zelf doorlopen en wonen nu in de regio. Daar kun je op twee manieren gebruik van maken.
Een uitvalsbasis tijdens je zoektocht. Wie huizen komt bekijken of een verhuizing voorbereidt, heeft een plek nodig om te overnachten. In Il Casale del Quadrifoglio bij Corridonia ben je binnen een uur in het grootste deel van de provincies Macerata en Fermo.
Beheer van je huis. Heb je een tweede huis in Le Marche, of ben je er een aan het kopen? Wij kunnen het beheer en de verhuur voor je regelen, zodat je huis goed wordt onderhouden als jij er niet bent. Lees meer op onze pagina Voor eigenaren.
Wij weten uit eigen ervaring wat er bij verhuren in Italië komt kijken: de registratie van je accommodatie bij de regio, het aanmelden van gasten bij de politie via Alloggiati Web, de communicatie met gasten in meerdere talen en de schoonmaak tussen twee verblijven. Dat werk kunnen we je uit handen nemen.
Benieuwd hoe we ons huis vonden en kochten? Lees dan ons verhaal over het kopen van een huis in Italië.